İnsan en çok kendine yalan söyler
İnsan…
başkalarını kandırabilir.
Ama en çok…
kendini kandırır.
Hem de çoğu zaman
farkında bile olmadan.
“Zamanım yok” der mesela…
ama aslında cesareti yoktur.
“Şartlar uygun değil” der…
ama aslında hazır değildir.
“Biraz daha bekleyeyim” der…
ama aslında korkuyordur.
İnsan bazen korkusunu…
mantık gibi anlatır.
Tembelliğini…
yoğunluk diye isimlendirir.
Kararsızlığını…
“doğru zamanı bekliyorum” diye süsler.
Ve böyle böyle…
kendi hikâyesine inanır.
Çünkü gerçek zor gelir.
Gerçek şudur:
İnsan çoğu zaman
yapamadığı için değil…
yapmak istemediği için yapmaz.
Ya da…
aslında ne istediğini bilmediği için.
Ama bunu kabul etmek…
zor gelir.
Çünkü o zaman
sorumluluk başlar.
Ve insan…
sorumluluk almamak için
kendine küçük yalanlar söylemeye devam eder.
Ta ki bir gün…
durup kendine dürüst olana kadar.
İşte değişim tam orada başlar.
“Ben aslında korkuyorum” dediğinde…
“Ben erteledim” dediğinde…
“Ben istemedim” dediğinde…
Bir şey çözülür.
Çünkü insan…
kendine yalan söylemeyi bıraktığında…
ilk defa
kendine yaklaşır.
Ve o noktadan sonra…
yol netleşir.
Belki zor olur…
ama gerçek olur.
Ve insan…
gerçekle yürüdüğünde
daha yavaş gitse bile
daha sağlam gider.
✍️Ali ihsan Sivri hikâyeleri