Ay: Eylül 2026

Eylül 29, 2026

Hırlasa da…

Her sabah olduğu gibi bu sabah da bahçedeki kedilerin yemlerini vermek için verandaya çıktım. Aslında onların bir kısmı için bunun saati de belli. Biraz geç uyanırsam bahçenin kıdemlileri sayılabilecek beş altı tanesi, evin hangi odasında yattığımı gayet iyi biliyor. Yatak odasının penceresinin önüne gelip yüksek sesle miyavlamaya başlıyorlar. Bazen bununla da yetinmeyip sinekliğe tırmanıyor, cama vuruyorlar. Sanki: “Haydi kalk… Kahvaltı vakti. Karnımız acıktı.” Sabahları hepsi > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..

Eylül 24, 2026

İnsan kendini bilir mi?

İnsanların bizim hakkımızda ne düşündüğünü çok merak ediyoruz. Bizi seviyorlar mı? Saygı duyuyorlar mı? İyi biri olduğumuzu düşünüyorlar mı? Başarılı buluyorlar mı? Arkamızdan ne söylüyorlar? Ömrümüzün hatırı sayılır bir bölümünü, başkalarının gözündeki yerimizi öğrenmeye çalışarak geçiriyoruz. Ama nedense çok daha zor olan bir soruyu kendimize pek sormuyoruz: Ben, kendim hakkında ne biliyorum? Geçenlerde karşıma eski bir söz çıktı: “Evliya dört şekilde olur” derler. Biri vardır; > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..

Eylül 13, 2026

Bir zamanlar bol gelen ip

Bu sabah bahçede dolaşırken gözüm çağla ağacına takıldı. Bahçeyi güzelleştiren, bahar geldiğinde çiçeklenen, ardından meyvesini veren o güzel ağaç… Onu seviyorum. Ama birkaç ay önce fark etmiştim ki büyüdükçe dalları evin duvarına doğru yaslanmaya başlamıştı. İlk zamanlar insana hoş bile görünüyor; yeşillik duvara yayılıyor, ağaç eve sokuluyor sanki. Fakat ağaç dediğin büyüyor. Dallar kalınlaşıyor, ağırlaşıyor. Rüzgârda hareket ediyor. Bugün duvara usulca dokunan bir dal, yarın > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..

Eylül 8, 2026

Bir bardak su, iki kelime

Çocuklarla oldukça yoğun ve yorucu geçen bir günün ardından hepimiz pestil gibi yatmıştık. Öyle bir yorgunluk ki, normal şartlarda alarm çalsa insanın susturup öbür tarafına döneceği cinsten… Saat 03.45. Gecenin en sessiz, uykunun en derin olduğu vakit. Küçük kızımın neredeyse fısıltı hâlindeki sesiyle gözlerimi açtım. “Çok susadım…” Yorgun, uykulu, biraz da mahzun bir ses. “Hemen getiriyorum kızım,” dedim. Kalktım, mutfağa gittim, bir bardak su doldurup > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..

Eylül 1, 2026

Onu anlattım ya

7 yaşındaki küçük kızım, masanın altını kendine küçük bir ev yapmış. Oyuncak mutfağını yerleştirmiş, masasını kurmuş, yatakları hazırlamış… Bebeklerine ve onların annelerine bile ayrı yatak odaları yapmış. Sonra bütün bunları bana büyük bir heyecanla anlatmaya başladı. Neredeyse nefes almadan… Ben de onu dikkatle dinlediğimi sanıyordum. Ta ki bir soru sorana kadar. “Eee,” dedim, “sen nerede yatacaksın?” Bir anda sustu. Kaşlarından birini hafifçe kaldırdı ve yüzüme > Devamını Oku