Etiket: Ali İhsan Sivri

Bu yoldan geçtim..
Temmuz 5, 2026

Kırık oyuncak

Küçük kızıma çok sevdiği bir oyuncak almıştım. Bir gün oynarken kırıldı. Oyuncağın en güzel özelliği artık çalışmıyordu. Yine de bir süre onunla oynamaya devam etti. Aradan birkaç gün geçti. Bir gün odasını toplarken dikkatimi çekti. Kırık oyuncak, diğer oyuncakların arasında değildi. Masanın altında tek başına duruyordu. İki gündür de aynı yerdeydi. İçimden, “Demek ki artık bununla oynamıyor.” dedim. Zaten kırılmıştı… Ben de alıp çöpe attım. > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..
Haziran 9, 2026

En güzel matlar vezir fedası ile başlar

Küçük kızımla puzzle oynarken yanan beynim biraz istirahat etsin diye izin istedim… Fakat yağmurdan kaçarken doluya tutulacağımın farkında değildim o an. En küçük oğlum, 14 yaşındaki Yekta, gözlerini bana dikmiş bekliyordu. Satranç taşlarını çoktan dizmişti. Masanın başında öyle oturuyordu ki sanki düelloya davet ediyordu beni. “Gel bakalım…” der gibi. Gerçi artık boyumun ölçüsünü alacağını biliyorum. Çünkü son bir yıldır neredeyse hiç yenemiyorum onu. Hatta satranç > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..
Mayıs 13, 2026

Kaza değil… İnsanlar sarstı

Arabanın tadını yeni yeni çıkarmaya başlamıştım… Aylarca uğraşılmış, her detayıyla tek tek ilgilenilmişti. O araba artık benim için sadece bir araç değildi. İnsan bazen emeğine karakter yüklüyor. Ve sonra ona dokunan her şey, insana kendi canına dokunulmuş gibi geliyor. Bir gün ağabeyim aradı. Amerika’ya yüksek lisans için gidecekti. “Gel…” dedi, “hem arabayı görürüz, hem beni havalimanına bırakırsın.” Ankara’ya gittim. Arabayı görünce o da şaşırdı. Yolda > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..
Mayıs 12, 2026

Emek verilen şey güzelleşir

Küçük ağabeyim Mustafa evleneceği zaman babama şöyle demişti: “Bize düğün masrafı yapacağınıza araba verin… Bizim daha çok işimize yarar.” Babam da kabul etmişti. Ve o yılların efsane arabası olan Murat 124’ü düğün hediyesi olarak ağabeyime vermişlerdi. Aradan yıllar geçti. Bir gün ağabeyim beni aradı: “Arabayı satacağım… Çevrende isteyen olursa haberin olsun.” Hiç düşünmeden: “Abi bana ver… Ama biraz ödeme kolaylığı sağla…” dedim. “Olur tabii…” dedi. > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..
Mayıs 11, 2026

Gerçek ustalar az konuşur

Yeterince dolu insanların boş konuştuğunu pek duymazsınız… Genelde az konuşurlar. Ama söyledikleri birkaç cümle bile bazen yıllarca insanın aklında kalır. Çocukluğumdan kalan böyle insanlardan biri vardı. Herkes ona “Nasip Kalfa” derdi. Yugoslavya’dan Türkiye’ye göç ettiklerinde bu lakap takılmış, öylece kalmış. Ama yıllar sonra anladım ki o sadece bir kalfa değilmiş… Ustaların ustasıymış. Hem de öyle bağırıp çağıran, ben bilirim diye dolaşan ustalardan değil… Sessiz… Sakin… > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..
Mayıs 10, 2026

Beş dakika geç kalsaydık…

Lise yıllarımdı… Kendi küçük ticaretimin yanında aynı zamanda okul kooperatifinde çalışan üç öğrenciden biriydim. Hafta sonları sırayla nöbet tutar, yurtta kalan öğrencilerin ihtiyaçları için kooperatifi açardık. O gün sıra bendeydi. Öğle saatlerinde küçük kooperatif kulübesini açtım. Hava öyle güzeldi ki… Güneşli, sakin, insanın içini açan bir gündü. Yurtta kalan öğrencilerin neredeyse tamamı bahçedeydi. Kimi top oynuyor, kimi koşuyor, kimi güneşin tadını çıkarıyordu. Kooperatifin olduğu bölüm, > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..
Mayıs 7, 2026

Babam ölünce… Yanlız kalmadım

Bugün yine hayatın ne kadar geçici olduğunu düşünürken babam geldi aklıma… Antalya’da bir eğitim seminerine başlamak üzereydim. Babam yaklaşık iki haftadır yoğun bakımdaydı. Tam hazırlık içindeyken telefon çaldı. Arayan doktordu. “Ali Bey… babanızın kalbi durdu ama tekrar çalıştırdık. Şu an durumu toparlamaya çalışıyoruz…” O an hissettim. Bu aslında yaklaşan haberin ilk cümlesiydi. Hiç vakit kaybetmeden yola çıktım. Saatler geçti… Yolun ancak yarısına gelmiştim ki telefon > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..
Mayıs 3, 2026

İyi olmak mı… Yoksa kendinden vazgeçmek mi?

Bazı insanlar vardır… hep “iyi”dir. Kim ne isterse yapar… kim çağırsa gider… kim üzülse yanında olur. Dışarıdan bakınca dersin ki: “Ne kadar iyi biri…” Ama insan biraz derine bakınca başka bir şey görür. Yorgunluk. Çünkü o iyilik bazen gerçekten kalpten değil… yalnız kalmaktan korktuğu içindir. İnsan bazen sevilmek için değil… terk edilmemek için iyi olur. “Hayır” derse kırılırlar diye susar… gitmek istemediği yerlere gider… yorulduğunu > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..
Mayıs 2, 2026

İnsan bazı insanları neden sebepsizce sever… Ya da sevemez?

Hani bazen bir insanla tanışırsınız… O kadar tanıdık, o kadar sizden gelir ki; sanki yıllardır tanıyormuşsunuz gibi hissedersiniz… Hatta kendi kendinize düşünürsünüz: “Biz bununla daha önce bir yerde karşılaştık mı acaba?” Okulları düşünürsünüz… Askerlik anılarını… Oturulan mahalleleri… Ortak tanıdıkları… Ama çıkaramazsınız. Sanki ortada görünmeyen bir tanışıklık vardır… Bazen de tam tersi olur. Karşınızdaki insanın size yaptığı belirgin bir şey yoktur aslında… Ne konuşması ters gelir, > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..
Nisan 29, 2026

Mühim olan varacağın yer değil… Yolda olmandır

Mühim olan… yolda olmaktır. Evet… Bir gün bütün hesaplar yarım kalacak. Planlar… hedefler… hayaller… Hiçbiri tamamlanmayacak belki. Ama bu gerçek… bizi salmaya, vazgeçmeye, olduğu gibi bırakmaya sebep olmamalı. Belki istediğin sonuca ulaşamayacaksın. Belki ömrün yetmeyecek. Belki hedefin… hayal olarak kalacak. Ama mesele şu: Varıp varamamak değil… o yolda yürüyüp yürümemek. İbrahim Aleyhisselam’ın ateşine ağzında su taşıyan karınca misali… Küçük… belki yetersiz… belki sonucu değiştirmeyecek… Ama > Devamını Oku