Bazen devam etmek degil… Doğru yerde vazgeçmek güçtür

İnsana hep şunu öğretirler:
“Vazgeçme.”
Ve aslında bu doğrudur.
Çünkü çoğu insan…
tam olacakken bırakır.
Biraz daha sabretse…
biraz daha dirense…
hayatı değişecekken vazgeçer.
Ama hayat sadece
vazgeçmemeyi değil…
nerede vazgeçmemek gerektiğini…
ve nerede vazgeçmenin gerektiğini de öğretir.
Çünkü her devam etmek…
ilerlemek değildir.
Bazı şeyler vardır…
ısrar ettikçe büyümez…
sadece seni yorar.
İşte mesele tam da burada başlar:
Doğru yerde direnebilmek…
ve doğru yerde bırakabilmek.
İnsan çoğu zaman
bitmesi gereken şeyleri bile taşır.
Bir alışkanlığı…
artık iyi gelmeyen bir bağımlılığı…
yoran bir ilişkiyi…
içini daraltan bir işi…
Sırf “bıraktım” dememek için.
Çünkü vazgeçmek…
insana “kaybettim” gibi gelir.
Ama bir süre sonra
başka bir şey fark edilir:
Her devam ediş…
ilerlemek değildir.
Bazen sadece oyalanmaktır.
Ve insan çoğu zaman güçlü olduğu için değil…
alıştığı için kalır.
İşte en zor soru da burada gelir:
Bu bağ mı…
yoksa alışkanlık mı?
Seviyor musun…
yoksa yalnız kalmamak için mi tutunuyorsun?
Bu iş sana iyi mi geliyor…
yoksa sadece güvenli olduğu için mi devam ediyorsun?
İnsan bu sorularla yüzleştiğinde…
içinde bir şey netleşmeye başlar.
Çünkü gerçek şudur:
Bazı şeyler bırakıldığında kayıp gibi görünür…
ama aslında yükmüş.
Ve o yük gittiğinde…
insan ilk defa hafifler.
İlk başta bir boşluk olur.
Çünkü alışkanlıklar…
insanın hayatını doldurur.
Ama zamanla o boşluk…
yerini nefese bırakır.
İnsan fark eder ki:
Vazgeçmek…
her zaman kaybetmek değildir.
Bazen kendine yer açmaktır.
Yeniye…
daha doğru olana…
daha sana ait olana.
Ve belki de hayatın en net cümlesi şudur:
Doğru yerde vazgeçmek…
yanlışta ısrar etmekten daha büyük bir cesarettir.
Çünkü bazı yollar…
yürünerek değil…
bırakılarak biter.
Ve bazı başlangıçlar…
ancak vazgeçtikten sonra başlar.

✍️Ali ihsan Sivri hikâyeleri