Görünmeyen bedel
Hayatımda her şey yükselirken…
özel hayatımda aynı dengeyi kuramıyordum.
Başarı…
her şeyi çözmüyormuş.
Hatta bazı şeyleri
daha görünür yapıyormuş.
Ve ben…
bunun bedelini daha ödeyecektim.
Bir hafta sonu etkinliği için
Kayseri’ye davet edildim.
İçimde başka bir niyet daha vardı:
biraz uzaklaşmak…
biraz nefes almak…
“Hazır gitmişken,” dedim,
“bir hafta gezerim.”
Ama hayatın başka planı vardı.
Seminer güzel geçti.
İnsanlar sıcaktı.
Oradaki ekip ısrar etti:
“Biraz burada kal.”
Kaldım.
3 ay otelde kalacağıma
bir yıllık ev tuttum.
Her şey iyi gidiyordu.
Ta ki…
kış gelene kadar.
Kayseri’nin soğuğu…
bildiğin gibi değildi.
Yüzünü keser gibi.
Boğazını yakar gibi.
Dışarı çıkmak bile zordu.
Yeni insanlara ulaşmam gerekiyordu…
ama dışarıda duramıyordum bile.
Denemeler yaptım.
Gazete ilanı verdim.
Olmadı.
Bir çıkmazın içindeydim.
Sonra…
aklıma o geldi.
Aylar önce firmadan gelen
hediye kolisinin içindeki laptop.
3 aydır açmamıştım bile.
Aldım… açtım.
Ama kullanamıyordum.
Hiçbir şey bilmiyordum.
Bilgisayarcıya gittim.
“İnsanlara ulaşmak istiyorum,” dedim.
“Bir site yapmak istiyorum.”
Çocuk bir site açtı, gösterdi:
“Bak abi,” dedi,
“çok kolay… buraya giriyorsun, yazıyorsun, yayınlıyorsun.”
Kolay görünüyordu.
Eve gittim.
Bilgisayarı açtım.
Ama… yapamadım.
Tekrar gittim.
Yine denedim.
Yine olmadı.
En sonunda çocuk bana baktı ve dedi ki:
“Abi… sen internete nasıl bağlanıyorsun?”
“Nasıl yani?” dedim.
“Bağlanmadan girmenin yolu yok mu?”
Yüzüme baktı.
Ben…
internetsiz internet kullanmaya çalışıyordum.
O gün…
ne kadar geriden başladığımı anladım.
İnterneti öğrendim.
Tekrar denedim.
Olmadı.
Yine denedim.
Olmadı.
İlk sayfamı düzgün şekilde yayınlamak…
tam 8 gün sürdü.
Ama pes etmedim.
Sonra bir tane daha yaptım.
Bir tane daha.
Günler geçti…
8 günde yaptığım şeyi
8 dakikada yapar oldum.
Artık siteler yapıyordum.
Ama…
kimse gelmiyordu.
İnsanlara ben ulaşıyordum.
Mail adresleri buluyordum.
Link gönderiyordum.
Her gün…
yüzlerce mail.
Zordu.
Çok zordu.
Sonra şunu fark ettim:
👉 İnsanları ben bulmamalıydım…
👉 onlar beni bulmalıydı.
Google’ı öğrenmeye başladım.
SEO…
Algoritma…
Hiç bilmediğim bir dünya.
Ama girdim.
Yazdım.
Yazdım.
Yazdım.
Tam 312 site oldu.
Günde 20 saat çalışıyordum.
Abartmıyorum.
20 saat.
Koltuğun üstünde uyuyup
kalkıp tekrar çalışıyordum.
Elbiselerimi bile çıkarmıyordum bazen.
Aylar geçti.
Hiç sonuç yok.
Tek bir başvuru bile yok.
Ama bırakamazdım.
Çünkü artık biliyordum:
👉 Bu iş olacaktı.
Ve…
bir gün…
oldu.
Google’da yukarı çıktım.
Sonra…
ilk mail geldi.
Sonra bir tane daha.
Sonra…
yağmur başladı.
Günde 150 başvuru.
Her gün.
Artık insanlar beni buluyordu.
Bir süre sonra…
bu sistem sadece sonuç üretmekle kalmadı,
dikkat çekmeye başladı.
Türkiye’nin farklı şehirlerinden insanlar
“Bunu nasıl yapıyorsun?” diye sormaya başladı.
Hatta bazıları…
sadece sistemi görmek için
il dışından kalkıp evime kadar geldi.
O an şunu fark ettim:
Ben sadece bir iş kurmamıştım…
bir yol bulmuştum.
Bugün bana bakıp
“ne kadar rahat bir çalışma ortamın” diyenler var…
Haklılar.
Ama eksik biliyorlar.
Çünkü o “rahat ortam”…
bir zamanlar koltukta sızıp kalmaktı.
Üstüm başım üzerimde,
gözüm yarı kapalı,
zihnim hâlâ çalışırken…
Günde 20 saat…
aylarca…
kimsenin görmediği bir yalnızlıkta.
O rahatlık gökten inmedi.
Damla damla birikti…
saat saat…
gün gün…
ve sonunda bugüne dönüştü.
Kimse o sessizliği bilmiyor.
Kimse o cevapsız geçen ayları bilmiyor.
Kimse bir yıl boyunca
tek bir sonuç almadan devam etmeyi bilmiyor.
Ama hayat unutmuyor.
Ne verdiysen…
zamanı geldiğinde geri veriyor.
Ve bazı kazançlar vardır ki…
para ile değil,
vazgeçmemekle kazanılır.
O yüzden bugün biri
“ne güzel hayat” dediğinde…
sadece gülümsüyorum.
Çünkü bu hikâyede
kimse bana şans vermedi…
ben vazgeçmedim.
✍️Ali ihsan Sivri hikâyeleri