Beş dakika geç kalsaydık…
Lise yıllarımdı…
Kendi küçük ticaretimin yanında aynı zamanda okul kooperatifinde çalışan üç öğrenciden biriydim.
Hafta sonları sırayla nöbet tutar, yurtta kalan öğrencilerin ihtiyaçları için kooperatifi açardık.
O gün sıra bendeydi.
Öğle saatlerinde küçük kooperatif kulübesini açtım.
Hava öyle güzeldi ki…
Güneşli, sakin, insanın içini açan bir gündü.
Yurtta kalan öğrencilerin neredeyse tamamı bahçedeydi.
Kimi top oynuyor, kimi koşuyor, kimi güneşin tadını çıkarıyordu.
Kooperatifin olduğu bölüm, bizim okul ile kız İmam Hatip binasını ayıran duvarın hemen dibindeydi.
Alt tarafta ise her iki okulun ısınmasını sağlayan dev kalorifer sistemi vardı.
O yaşlarda insan ölümün ne kadar yakın olabileceğini hiç düşünmüyor tabii…
Hayat sonsuzmuş gibi geliyor.
Normalde hafta sonları çocuklara çok karışılmazdı.
Ama o gün nöbetçi olan rahmetli Numan hocam bir anda bahçeye çıktı.
İkindi vakti yaklaşıyor, hâlâ öğle namazını kılmadınız diye bütün öğrencileri yurda soktu.
Çocuklar biraz söylense de kimse hocaya karşı gelemedi.
Bahçe bir anda boşaldı.
Ben de içimden şöyle düşündüm:
“Nasıl olsa artık kimse gelmez…”
Kooperatifi erken kapatıp çıktım.
Aradan belki beş dakika geçti…
Sonra korkunç bir patlama oldu.
Yer sarsıldı.
Ne olduğunu anlayamadan insanlar koşmaya başladı.
Meğer kız bölümünün altındaki dev kalorifer kazanı patlamıştı.
Hemen okula geri koştum.
Ve gördüğüm manzarayı hâlâ unutamıyorum…
Az önce oturduğum küçük kooperatif kulübesi paramparçaydı.
Koca binanın bir bölümü çökmüştü.
Patlamanın etkisiyle savrulan tuğla ve briket parçaları bütün bahçeye dağılmıştı.
Bir süre öylece kaldım.
Çünkü insan bazen birkaç dakikanın, bir ömürle ölüm arasındaki mesafe olabileceğini ilk kez fark ediyor.
O gün rahmetli Numan hocam, “Hava güzel, çocuklar biraz daha oynasın…” deseydi…
Belki yüz kadar öğrenci o bahçede olacaktı.
Belki ben de…
Hayat bazen küçücük bir kararın üzerine kuruluyor.
Ve insan yıllar sonra dönüp baktığında şunu anlıyor:
Bazı şeyler gerçekten sadece tesadüf değil.
Öğrendim ki…
İnsan bazen hayatta kaldığı günlerin kıymetini yıllar sonra anlıyor.
Ve bazı insanlar… farkında bile olmadan onlarca hayatın kaderini değiştirebiliyor.
✍️ Ali ihsan Sivri hikâyeleri