Değişim acıtır…
Değişmek kolay değildir.
Hatta çoğu zaman…
sancılıdır.
Çünkü değişim…
sadece yeni bir şey yapmak değildir.
Eski seni bırakmaktır.
Alıştığın düşünceleri…
güvende hissettiğin davranışları…
hatta bazen seni sen yapan parçaları…
geride bırakmaktır.
Ve insan…
en çok buna direnir.
Çünkü tanıdık olan…
her zaman daha güvenli gelir.
Ama gerçek şudur:
Bugüne kadar yaptığın şeyleri yapmaya devam edersen…
bugüne kadar elde ettiğin sonuçları elde etmeye devam edersin.
Hayat…
aynı kalıplarla değişmez.
Ve insan…
aynı düşünceyle büyüyemez.
Eğer bulunduğun noktadan memnun değilsen…
yaşadığın hayattan tatmin olmuyorsan…
şu an olduğun “sen” içini doldurmuyorsa…
o zaman bir şeyleri değiştirmek zorundasın.
Ama değişim…
cesaret ister.
Çünkü doğru olanı yapmak…
çoğu zaman kolay olan değildir.
Ve doğada bile bunun bir karşılığı vardır.
Bazı canlılar…
hayatlarına devam edebilmek için
kendilerini yeniden şekillendirmek zorunda kalır.
Kartal…
belirli bir yaştan sonra
ya olduğu gibi yaşamaya devam eder…
ya da yeniden doğmayı seçer.
Ama bu “yeniden doğuş” kolay değildir.
Gagasını kırar…
tırnaklarını söker…
kanatlarını yeniler…
Acı çeker.
Ama sonunda…
daha güçlü, daha özgür bir hâle gelir.
İnsan da böyledir.
Gerçek değişim…
konfor alanında olmaz.
Bir şeyleri kırmadan…
bazı alışkanlıkları sökmeden…
eskiyi bırakmadan…
yenisi gelmez.
Daha erken kalkmak zor gelir…
alışkanlıkları bırakmak zor gelir…
insanlara sınır koymak zor gelir…
Ama kalmak…
daha zor.
Çünkü insan değişmediğinde…
içten içe sıkışır.
Ve o sıkışma…
zamanla huzursuzluğa dönüşür.
İşte bu yüzden değişimin acısı…
kalmanın acısından daha hafiftir.
Çünkü biri seni büyütür…
diğeri seni yavaş yavaş tüketir.
İlk adım zor gelir.
Ama attığında…
bir şey değişir.
İçinde küçük bir ışık yanar.
“Oluyor” dersin.
Ve o an anlarsın:
Değişim acıtır…
ama aynı kalmak daha çok acıtır.
Ve belki de hayatın en net gerçeği şudur:
Değişim…
seni bambaşka biri yapmaz.
Seni…
olman gereken kişiye yaklaştırır.
✍️Ali ihsan Sivri hikâyeleri