Zenginleşirken fakirleştiğimi fark ettim
Yeniden yükseliyordum.
Ama bu sefer… içim rahat değildi.
İlk tam sayfadan sonra işler hızla büyüdü.
Bu sektörde de kısa sürede bilinir olduk.
İyi para kazanıyordum.
Ama özgür değildim.
Dosyalar hâlâ açıktı.
Hakkımda aramalar vardı.
Bir yıl geçti.
Her ay yaklaşık 2.000 dolar ödedim.
Sonra avukatı aradım.
“Ne kadar kaldı?” dedim.
212.000 TL borç…
190.000’e düşmüştü.
Bir yıl boyunca ödediğim onca para…
faize gitmişti.
O an anladım:
👉 Ben borç ödemiyordum… sadece zaman satın alıyordum.
Artık bu işin içinden çıkamayacağım belliydi.
Adapazarı’na bile gidemiyordum.
Çocuklarımı görmek için…
başkasının arabasına binmek zorundaydım.
Sonra…
babam aradı.
“Biz hallederiz,” dedi.
Anneannemin köyündeki bağ… bahçe…
satılmıştı.
Ben sustum.
Sevinemedim.
Çünkü onlar için bu…
👉 mal satmak değil…
👉 ömür satmaktı.
Ben çalışmıştım.
Uğraşmıştım.
Ödemiştim.
Ama yine de…
aileme yük olmuştum.
Borçlar kapandı.
Artık özgürdüm.
Ama içimde bir şey kırılmıştı.
Kendime sordum:
“Ben nerede hata yaptım?”
Çok mu hırs yaptım?
Hayır.
Zengin olmak istemiştim.
Ama…
👉 kimseyi ezmek için değil
👉 sadece özgür olmak için
Ama yine de…
bir şeyler yanlıştı.
İstanbul’da hayat devam ediyordu.
İşler büyüdü.
Çevre büyüdü.
Ve…
masalar büyüdü.
Her öğlen, her akşam…
lüks restoranlar.
Bir akşam…
Bebek’te bir Meksika restoranı.
Hesap geldi:
👉 1600 dolar.
O an içimde bir şey netleşti.
Ben o masaya ait değildim.
O hayat bana ait değildi.
Yemekten sonra abime döndüm:
“Ben dönüyorum,” dedim.
Anladı.
Hiç sorgulamadı.
Ertesi gün ayrıldım.
Gitmeden önce…
bir araba verdi.
“Emeğine,” dedi.
İstanbul’a…
11 tutuklama kararıyla gelmiştim.
Şimdi…
borçsuz dönüyordum.
Ama…
aynı adam değildim.
Yolda düşündüm:
Para…
neydi?
Bunca şey…
ne içindi?
Anladım ki:
👉 Para, her şeyi satın alabiliyor…
👉 ama huzuru değil.
Ben artık şunu istiyordum:
Ne lüks masa…
ne pahalı restoran…
Sadece…
👉 ailemle birlikte… kuru bir baş soğan.
Huzurla.