Etiket: insan hikayeleri

Mayıs 16, 2026

Kolayın tuzağına düşme

İlkokul yıllarında kırtasiyelerin ayrı bir büyüsü vardı. Bugünkü çocuklar belki anlayamaz ama o dönem renkli çıkartmalar bizim için küçük hazineler gibiydi. Çizgi film kahramanları… parlayan kalpler… çiçekler… arabalar… futbolcular… Küçücük şeylerdi ama insanın dünyasını süslemeye yetiyordu. Bizim okulun karşısındaki kırtasiyede de büyük bir çıkartma standı vardı. Teneffüslerde gider uzun uzun bakardık. Bazen alacak paramız olmazdı ama yine de bakması bile keyif verirdi. Bir gün yine > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..

Mayıs 14, 2026

Görülmek mi… Kullanılmak mı

İnsan elbette çevresindekilere destek olur… Dostluk biraz da budur zaten. Bazen yorgunken bile bir arkadaşının derdini dinlersin… bazen kendi işini bırakıp bir başkasının yükünü taşırsın… bazen sadece kırılmasın diye bile yanında olursun. Çünkü insanı insan yapan şeylerden biri de, birbirine omuz verebilmektir. Ama zamanla insan şunu da öğreniyor: Destek olmak başka… kendini tüketmek başka. Ve bazı ilişkilerde bu çizgi sessizce kayboluyor. İşte insanı en çok > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..

Mart 5, 2026

Küçük bir oyuncak, büyük bir ders

Bilmem kaçıncı iflasımdı… Yine sermaye yok, yine boştaydım.Pazarcılık yapan bir arkadaşım bir gün bana şöyle dedi:“Gel benimle pazarlara takıl, sana yanımda yer ayarlarım.”Yapacak başka bir şeyim yoktu. Üstelik çok az sermayeyle, kirasız ve vergisiz bir ticaretti. Denemeye karar verdim.Küçük bir miktar borçla, ancak 1 metrekarelik pazar tezgâhını doldurabilecek kadar hırdavat malzemesi aldım. Pense, tornavida, İngiliz anahtarı gibi şeyler…Hepsi metal ve donuk renkliydi. Tezgâha biraz renk > Devamını Oku

Bu yoldan geçtim..

Şubat 5, 2026

Lahmacun ile başlayan yol

İlkokulda beş kişilik bir arkadaş grubumuz vardı. Günlerden bir gün Hakan, büyük bir heyecanla bize döndü ve dedi ki: — Arkadaşlar, bugün okul çıkışı eve gitmiyoruz. Hep birlikte lahmacun salonuna gideceğiz, size lahmacun ısmarlayacağım. Hepimiz yerimizde zıplamıştık neredeyse. İlk kez dışarıda, para vererek yemek yiyecektik. Hem de lahmacun… Okul çıkışı salona girdiğimizde, uzun boylu bir garson abi tebessümle yanımıza geldi. Masaya buyur etti, eğilerek “Hoş > Devamını Oku