Askerde maa\u015f desen…
\nYok denecek kadar az.
\nCebimizdeki para, ay sonunu g\u00f6rmek i\u00e7in dua ediyordu.
\nAma \u00e7ar\u015f\u0131 izni…
\n\u0130\u015fte o bamba\u015fka bir \u015feydi.
\nK\u0131\u015flan\u0131n d\u0131\u015f\u0131na \u00e7\u0131k\u0131nca insan\u0131n can\u0131 \u00f6yle bir et \u00e7ekiyor ki…
\nSanki b\u00fct\u00fcn d\u00fcnya mangal yap\u0131yordu da bir tek sen davet edilmemi\u015ftin.
\nDevremle birlikte \u00e7ar\u015f\u0131ya \u00e7\u0131kt\u0131\u011f\u0131m\u0131z g\u00fcnlerden biriydi.
\nBir lokantaya girdik.
\nGarson geldi.
\nElinde not defteri.
\nHaz\u0131r bekliyor.
\nBiz de men\u00fcye bak\u0131yoruz.
\nBa\u015flad\u0131k ciddi ciddi toplant\u0131ya.
\n“Bug\u00fcn d\u00f6ner mi yesek?”
\n“Yok ya… Kebap daha iyi.”
\n“K\u00fclbast\u0131 da g\u00fczel asl\u0131nda.”
\n“Olabilir…”
\nGarson h\u00e2l\u00e2 ayakta.
\nBiz h\u00e2l\u00e2 et \u00e7e\u015fitlerini tart\u0131\u015f\u0131yoruz.
\nBizi g\u00f6ren, iki gurmenin yeni men\u00fc haz\u0131rlad\u0131\u011f\u0131n\u0131 san\u0131rd\u0131.
\nOysa ikimizin cebindeki para…
\nBir d\u00fcr\u00fcm\u00fcn yan\u0131na ayran bile almaya yetmiyordu.
\nEn sonunda ben, sanki b\u00fcy\u00fck bir stratejik karar vermi\u015f gibi dedim ki:
\n“\u00d6nce iki az \u00e7orba s\u00f6yleyelim.”
\n“Sonra karar veririz.”
\nGarson da herh\u00e2lde,
\n“Et se\u00e7mekte zorlan\u0131yorlar.”
\ndiye d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fc.
\n\u0130ki az \u00e7orba geldi.
\nAma bizim as\u0131l dikkatimizi \u00e7eken…
\nMasan\u0131n ortas\u0131ndaki kocaman ekmek sepetiydi.
\n\u00d6yle k\u00fc\u00e7\u00fck bir sepet de\u011fil.
\n\u0130\u00e7ine d\u00f6rt ekmek rahat s\u0131\u011fard\u0131.
\n\u00c7orban\u0131n ilk ka\u015f\u0131\u011f\u0131n\u0131 m\u0131 ald\u0131k…
\nEkmeklerin son dilimini mi…
\nBug\u00fcn bile hat\u0131rlam\u0131yorum.
\nTek bildi\u011fim…
\n\u00c7orba yava\u015f yava\u015f eksiliyordu.
\nEkmek ise…
\n\u00c7ok h\u0131zl\u0131.
\nBir dilim…
\n\u0130ki dilim…
\n\u00dc\u00e7…
\nDerken sepet bombo\u015f kald\u0131.
\nBiz \u00e7orba i\u00e7miyorduk.
\nSanki ekme\u011fi \u00e7orbaya banarak ana yemek yap\u0131yorduk.
\nGarson tekrar geldi.
\nDefter elinde.
\nG\u00fcl\u00fcmseyerek sordu:
\n“Ba\u015fka bir iste\u011finiz var m\u0131?”
\nBen gayet ciddi bir ifadeyle:
\n“\u015eimdilik d\u00fc\u015f\u00fcnm\u00fcyoruz.”
\ndedim.
\nSanki birazdan kuzu tand\u0131rla devam edece\u011fiz.
\nHesab\u0131 \u00f6dedik.
\n\u0130ki az \u00e7orba…
\nVe mutlu mutlu \u00e7\u0131kt\u0131k.
\nBu sistem harikayd\u0131.
\n\u0130lk \u00e7ar\u015f\u0131 izni…
\nBa\u015far\u0131l\u0131.
\n\u0130kinci \u00e7ar\u015f\u0131 izni…
\nYine ayn\u0131 lokanta.
\nYine iki az \u00e7orba.
\nYine eksilen \u00e7orba…
\nKaybolan ekmekler.
\nHayat g\u00fczeldi.
\n\u00dc\u00e7\u00fcnc\u00fc \u00e7ar\u015f\u0131 izninde…
\nDaha kap\u0131dan yeni girmi\u015ftik ki…
\nLokantan\u0131n sahibi bizi uzaktan g\u00f6rd\u00fc.
\nYan\u0131m\u0131za do\u011fru y\u00fcr\u00fcd\u00fc.
\n\u0130\u00e7imden dedim ki:
\n“Vay be…
\nDemek bizi m\u00fc\u015fteri olarak hat\u0131rlad\u0131.”
\nAdam geldi.
\nOmzuma dokundu.
\nGayet sakin bir sesle dedi ki:
\n“Karde\u015fim…
\nVerdi\u011finiz iki az \u00e7orba paras\u0131…”
\nK\u0131sa bir durdu.
\n“…Yedi\u011finiz ekmekleri kar\u015f\u0131lam\u0131yor.”
\nSonra da hi\u00e7 unutamad\u0131\u011f\u0131m o c\u00fcmleyi s\u00f6yledi:
\n“Siz bir daha gelmeyin.”
\nBir an sustuk.
\nDevremle birbirimize bakt\u0131k.
\nNe diyece\u011fimizi bilemedik.
\nHayat\u0131mda ilk defa…
\nBir lokantadan…
\nEt yemeden me\u015fhur olmu\u015ftum.
\nKap\u0131dan \u00e7\u0131kt\u0131k.
\n\u0130\u00e7imde tuhaf bir his vard\u0131.
\nBir yandan utan\u0131yordum.
\nBir yandan da g\u00fclmemek i\u00e7in kendimi zor tutuyordum.
\nAradan y\u0131llar ge\u00e7ti.
\n\u015eimdi o g\u00fcn\u00fc d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fc\u011f\u00fcmde…
\nNe lokantac\u0131y\u0131 su\u00e7layabiliyorum…
\nNe de o iki askeri.
\nAdam hakl\u0131yd\u0131.
\nBiz de…
\nKendi \u015fartlar\u0131m\u0131z i\u00e7inde hakl\u0131yd\u0131k.
\nO g\u00fcn cebimizde para yoktu.
\nAma yine de arkada\u015fl\u0131\u011f\u0131, \u00e7ar\u015f\u0131 iznini ve o k\u00fc\u00e7\u00fcc\u00fck \u00f6zg\u00fcrl\u00fck hissini doyas\u0131ya ya\u015famaya \u00e7al\u0131\u015f\u0131yorduk.
\nBelki de bu y\u00fczden…
\nO g\u00fcn\u00fcn en g\u00fczel yeme\u011fi \u00e7orba de\u011fildi.
\nEkmek de de\u011fildi.
\nYan yana oturup ayn\u0131 yoklu\u011fu payla\u015fabilmekti.
\n\u0130nsan gen\u00e7ken, yokluklar\u0131n\u0131 gizlemeye \u00e7al\u0131\u015f\u0131yor.
\nSanki utan\u0131lmas\u0131 gereken \u015fey, cebinin bo\u015f olmas\u0131ym\u0131\u015f gibi geliyor.
\nOysa y\u0131llar ge\u00e7ince anl\u0131yor ki…
\n\u0130nsan cebindeki paray\u0131 de\u011fil…
\nO g\u00fcnlerde yan\u0131nda y\u00fcr\u00fcyen insanlar\u0131, payla\u015ft\u0131\u011f\u0131 lokmalar\u0131 ve birlikte g\u00fclmeyi hat\u0131rl\u0131yor.
\nBug\u00fcn geriye d\u00f6n\u00fcp bakt\u0131\u011f\u0131mda…
\nEn pahal\u0131 lokantalarda ne yedi\u011fimi \u00e7o\u011fu zaman hat\u0131rlam\u0131yorum.
\nAma iki az \u00e7orbay\u0131, bir ekmek sepetini ve o mahcup g\u00fcl\u00fcmsemeyle \u00e7\u0131kt\u0131\u011f\u0131m\u0131z lokantay\u0131 b\u00fct\u00fcn ayr\u0131nt\u0131lar\u0131yla hat\u0131rl\u0131yorum.
\nMe\u011fer insan\u0131 doyuran sadece yemek de\u011filmi\u015f.
\nY\u0131llar sonra bile g\u00fcl\u00fcmseyerek anlatabildi\u011fi hat\u0131ralarm\u0131\u015f..<\/p>\n
<\/p>\n
\u270d\ufe0fAli \u0130hsan Sivri hik\u00e2yeleri<\/em><\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"